رندى از خواص مقربان سلطان محمد بن الاحمر بود . ابن الاحمر از شعر او لذت مىبرد و به طرب مىآمد . او را در مدح سلطان قصايدى است . رندى به فرمان سلطان كتابى در تاريخ نوشت به نام « روض الانس و نزهة النفس » نثر او كمتر از شعرش نيست . « 11 » * * * در اين مرحله از زمان چند تن از اقطاب لغت چون على بن محمد بن خروف اشبيلى ، متوفى به سال 609 ه / 1212 م ظهور كردند . على بن محمد در شهرهاى اندلس و مغرب به سفر پرداخت و آوازه‌اش در همه جا پيچيد . شرحى بر « الكتاب » سيبويه نوشت . « 12 » و نيز عمر بن محمد الازدى اشبيلى معروف به الشلوبين كه از پيشوايان ادبيات عربى بود . در نحو و فقه مهارت يافت . به سال 645 ه / 1247 م درگذشت . « 13 » جماعتى از فقها و عالمان دين نيز در اين عصر ظهور كردند . چون على بن احمد بن محمد الغسّانى از مردم وادى اش . كتابى در شرح « الموطاء » مالك نوشته به نام « نهج السالك للتفقه فى مذهب مالك » و نيز شرحى بر « صحيح مسلم » دارد . در سال 609 ه / 1212 م وفات كرده است « 14 » و ديگر عمر بن عبد المجيد بن عمر الازدى الرندى كه محدث بود و در سال 616 ه / 1218 م درگذشت « 15 » و همتا و هموطن او محدث و مورخ عيسى بن سليمان الرعينى رندى متوفى به سال 633 ه / 1234 م « 16 » . در اين سالها بزرگترين متصوف اندلسى شيخ محيى الدين ابو بكر الطائى معروف به

--> ( 11 ) . رجوع كنيد به « الاحاطه فى تاريخ غرناطه » . نسخهء خطى تاريخ او در دو جلد بزرگ در تاريخ اسلام و خلفاى راشدين و دولت اموى و عباسى در مغرب موجود است . ( 12 ) . رجوع كنيد به « صلة الصله » ص 122 . ( 13 ) . رجوع كنيد به « صلة الصلة » ص 71 . ( 14 ) . رجوع كنيد به صلة الصله ص 121 . ( 15 ) . همان كتاب ص 71 . ( 16 ) . همان كتاب ص 51 .